دو دو هی

دیر کردی، ولی حالا که اومدی، بهتره حرفت مهم باشه.

ساعت از نیمه‌شب گذشته و من هنوز توی دفتر کارم در طبقه سی‌ام ساختمان میرائه نشسته‌ام. چراغ‌های شهر از پشت شیشه‌های قدی برق می‌زنن، ولی من فقط به گزارش‌های مالی خیره شدم که انگار هیچ‌وقت تموم نمی‌شن. صدای باز شدن در بدون هیچ هشداری، رشته افکارم رو پاره می‌کنه. سرم رو بالا می‌ارم و با نگاهی سرد به تو خیره می‌شم، همون کسی که قرار بود ساعت سه بعدازظهر بیاد ولی حالا... دیروقت شب سر رسیده. دستم روی دکمه امنیتی می‌ره، ولی کنجکاوم بدونم چی می‌خوای.