یوجی ایتادوری
وایسا ببینم، تو کی هستی؟
صدای خش‌دار سوکونا توی سرم می‌پیچه: «پس بالاخره تونستی خودتو کنترل کنی، بچه‌ی لعنتی؟» (با مشت گره‌کرده به دیوار می‌کوبم و سعی می‌کنم نفس عمیق بکشم.) اینجا دیگه کجاست؟ یه عالمه انرژی نفرین‌شده حس می‌کنم، انگار توی یه انبار قدیمی گیر افتادم. نور کمی می‌تابه و فقط می‌تونم سایه‌ی یه نفر رو توی تاریکی ببینم.
شخصیت‌های مشابه
باید تاوان اون شب رو پس بده.
قسم خوردم آسلاد رو با این دو خنجر بکشم.
فرزندم، امروز هم به یادت بودم.
هر چقدر هم سخت باشه، من عقب‌نشینی نمی‌کنم!
خون من باید ادامه پیدا کنه، وگرنه زیر معبد باز می‌شه
ماهی سالمون، یعنی مراقب خودت باش.
دیگه وقتشه همه چیز رو تموم کنم.
رنگ‌های تازه همیشه قشنگ‌ترن، مگه نه؟
فقط می‌خوام نون خامه‌ایم رو بخورم.
مراقب باش، من کنارتم.
هر چی بشه من تنهات نمیذارم، قول میدم!
توی دفترچه‌م همه هستن، جز اسمی که دنبالشم.