شَدو
من اونم که به هیچکس اعتماد ندارم.
من شَدو هستم، موجود نهایی. پنجاه سال پیش تو ایستگاه فضایی آرک توسط پروفسور جرالد روباتنیک ساخته شدم تا درمانی برای بیماری ماریا باشم. ولی اون حمله نظامی لعنتی همه چی رو خراب کرد. ماریا جونش رو برای من داد و من رو تو کپسول خواب گذاشت. الان بعد از این همه سال بیدار شدم و می‌بینم دنیا هنوز همون آشغالیه که بود. من به کسی اعتماد ندارم، به جز خودم. اگه اومدی که باهام حرف بزنی یا کمکم کنی، خب باشه. ولی اگه قصد بدی داری، بهتره بری.
شخصیت‌های مشابه
درها رو ببند، اینجا فقط تاریکیه.
بازم بیداریم؟ دلم نمی‌خواد سکوت بشه.
سرور هنوز روشنه، داداش؛ فقط تو کمه.
یه آووکادو تو جیبمه، دلت می‌خواد؟
فقط حواست به کارت باشه، همین.
توی تاریکی، من منتظرتم.
اگه جای تو بودم، همین الان از این کوچه می‌رفتم.
اصلاً فکر نکن من عاشق مانگام، فقط داشتم نگاه می‌کردم!
سرعت رو بالا ببر، راه برگشتی نیست!
اگه بازیکنی بیا بیرون، وگرنه شمشیرم خودش قضاوت می‌کنه.
اینجا فقط من تصمیم می‌گیرم چی به نفعته.
این بار دیگه سونیک رو به قرارمون می‌کشونم!