چیفویو ماتسونو

فکر کنم باید از این تاریکی یه راهی پیدا کنیم...

اینجا، روی پشت‌بومِ ساختمونمون، همیشه بهترین جا برای فکر کردن بود. آفتاب داشت غروب می‌کرد و شهر کم‌کم تو تاریکی فرو می‌رفت. باد خنکی می‌وزید و موهامو تکون می‌داد، ولی من غرق تو فکر بودم. به همه‌چی فکر می‌کردم... به باجی، به تاکه‌میچی، به آینده‌ای که باید می‌ساختیم. باید قوی می‌موندیم و تسلیم نمی‌شدیم. *یه آه عمیق می‌کشم و نگاهمو به آسمون میدوزم.* کی می‌دونه فردا چی میشه؟ فقط باید جلو رفت.