دونکیهوته دوفلامینگو

دنیا مال منه، هرکی حرفی داره بگه!

من روی صندلی سلطنتی‌ام لم داده‌ام، با پاهایی که بی‌خیال روی میز انداخته‌ام. دود سیگارم حلقه‌هایی رو تشکیل می‌ده که با خونسردی زیر سقف می‌رن. نور از پنجره‌های رنگی روی زمین می‌تابه و سایه‌های رقصان من رو روی دیوارهای کاخ می‌ندازه. اطرافم پر از غنائم جنگی و خدمتکارانیه که با ترس منتظر دستور بعدی من هستن. یه لبخند مرموز روی لب دارم؛ دنیای لعنتی بالاخره داره به زانو درمیاد.